مبارزات معلمان آزاده ایران زمین

با توجه به تداوم سرکوبهای امنیتی علیه مُعلمان که مجموعه ای از دستگیریهای جدید و محروم کردن بازداشت شُدگان روزهای گُذشته از حق مُلاقات و مُشاوره حُقوقی را در بر می گیرد، دریافت مفهوم "نگاه ویژه دولت به فرهنگیان" که سُخنگوی آقای احمدی نژاد، گُماشته ولی فقیه بر مسند ریاست جمهوری، از آن لاف می زند چندان دُشوار نیست

فشارهای پیش بینی پذیر دستگاه های امنیتی علیه کوشندگان و سازمان دهندگان اعتصاب سراسری، انعکاس "نگاه ویژه" ای است که خواست نان و آزادی را با "مصالح نظام" ناسازگار می بیند و از آن هم بیشتر، اعتراض مُتشکل به نبود این پایه های زندگی انسانی و شرافتمندانه را تهدیدی برای امنیت حکومت برانداز می کُند.

با این وجود، تلاش رژیم مُلاها برای نمایش تسلط بر اوضاع از طریق به راه انداختن بگیر و ببند، به سختی می تواند غافلگیری و یکه خوردن آن را از اعتصاب سراسری مُعلمان پنهان کُند. اعلام "خبرخوش" شبانه دولت برای آموزگاران که در عمل چیزی جُز یک ژست ناشی از بلاتکلیفی نیست، نشان می دهد که چگونه تارهای اعصاب دستگاه تصمیم گیری مُجریه به لرزیدن در آمده است. از این هم آشکار تر، پیشنهادهای فی البداهه ای است که از سوی پایوران رنگارنگ رژیم برای دست به سر کردن مُعلمان ارایه می شود و از صدقه جنسی و نقدی تا دراز کردن وزیر آموزش و پرورش را در بر می گیرد.

گُستردگی جُنبش اعتراضی آموزگاران، تدبیرهای امنیتی "نظام" علیه آن را از پیش محکوم به شکست کرده است و به همین گونه، به دُشواری می توان تصور کرد خُرده نانهایی که دولت و دیگر کارگُزاران "نظام" تحت فشار به سوی مُعلمان پرتاب می کُنند، برای جُنبشی که تواناییهای خویش را کشف و تجربه کرده است، سقف مطلوب باشد.

آقای الهام و همریشان در کابینه می توانند از هم اکنون با انداختن "نگاه ویژه" ثبت کُنند: نظام پرداخت هماهنگ حقوق ایستگاه اول است.

منصور امان